Pomijając pewną naiwność w rozwinięciu pytania najnowszej debaty (osiedla mieszkaniowe buduje się na terenach atrakcyjnych przyrodniczo, gdyż te nieatrakcyjne są już zajęte przez osiedla) sam problem jest dość ważny.

Oczywiście, że najlepiej by było gdyby nasz kraj rozwijał się gospodarczo przy jak najmniejszym uszczerbku na przyrodzie, a przy każdym osiedlu mieszkaniowym był park lub jakikolwiek kawałek zieleni. Ale czy to jest możliwe?

Potrzebujemy rozwoju, przecież każdy to wie. Czy nie jest rzeczą dziwną iż te same osoby mówią, że „nie mamy autostrad, a w Niemczech czy w Czechach są i to jakie…”, a później przypinają się do drzew? Czy nie jest objawem hipokryzji narzekanie na brak miejsc pracy i protestowanie gdy na zielonym placu gdzie codziennie srał pies sąsiada powstaje nowa fabryka?

Problem w tym, że o ile da się zmienić mentalność jednej czy dwóch osób nie zmieni się poglądów grupy społecznej, nie mówiąc już o całym społeczeństwie. Pomysły w stylu „zużywaj mniej wody” czy „nie śmieć w lesie” należy zacząć od siebie.

Zmieniaj świat, ale na miarę własnych możliwości. Puste słowa kilku blogowiczów nie zmienią planów biznesowych wielkich korporacji.

ps. Kto mi wyjaśni czym jest produkt „bio”? Bo niezbyt dobrze mi się to kojarzy.

W kilku wypowiedziach w tej debacie znalazłem określenia takie jak „zamknięte umysły”, „głupota”, „homofobia to choroba”, „ograniczone postrzeganie świata”. Ale przecież życie nie jest tylko czarne lub tylko białe.

Akceptuję homoseksualistów. Nie zgodzę się z poglądem, iż homoseksualizm to choroba. Rozumiem, że miłości się nie wybiera. Jednak mam opory, gdy mówimy o homoseksualnym małżeństwie, a adoptowanie dzieci przez gejów czy lesbijki nie uważam za dobry pomysł. Ale czy sprawiedliwym będzie nazwanie mnie głupkiem z tego powodu?

Nie, nie wszyscy Polacy to homofoby, jednak granica jest bardzo cienka. Jednak, czy usilne przekonywanie ludzi na siłę, iż coś jest dobre, złe, normalne lub dziwne nie jest właśnie ograniczone? Każdy ma prawo do samodzielnego myślenia.