Sylwester. Sylwester sylwestrem, ale to ostatnia noc starego milenium (Wcale nie, wtrąci filmowy Kuba, bo przedostatnia. Nowe milenium jest dopiero od 2001 roku) i w dodatku urodziny Zosi. Zosia kończy czterdzieści lat, więc może powinienem pisać Zofia.
Razem z drugim mężem, Kubą, wychowuje córkę z pierwszego małżeństwa – Florkę. Pod nogami plącze się jej pierwszy mąż – Darek. Straszny kobieciarz.
Zosia w swe urodziny ma jedno marzenie – chciałaby być trochę młodsza.

Film wydaje się trochę inny niż ostatnie filmy Machulskiego. Co nie znaczy, że jest gorszy. Nie ma tu akcji z „Vabanku”, „Killera” czy „Vinciego”, wsi z „Pieniądze to nie wszystko”, przyszłości z „Seksmisji”, pomyłek z „Déja vu”… To nawet nie jest film o koniu trojańskim!

Jest to miła komedia o normalnych ludziach, nam podobnych z ludzkimi pragnieniami i problemami. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że słowo „ponadczasowa” w haśle filmu pasuje tu jak ulał. No właśnie – ponadczasowość, czas… Mimo swej pozornej normalności, film nie prezentuje normalnej sytuacji. Bo kto to słyszał, żeby w wieku czterdziestu lat przenosić się w czasie?

W przedstawiony PRL można uwierzyć. W pewnym momencie można się nawet poczuć, jakby się znów widziało Puławską i kino Moskwa (na którym wisi reklama Kingsajzu). Jest też kilka smaczków… no i te piękne, kolorowe dresy!

Dojrzałem jeden błąd – PRLowskim Sopocie w tle powiewa słynna flaga.

Film polecam. Jeszcze długo po wyjściu z sali kinowej miałem go w pamięci. Jak norka się człowiek nie obśmieje, jednak klimat, panie. Klimat…

Mieliście kiedyś takie uczucie (pojawia się szczególnie wtedy gdy rozmawiacie z przyjaciółkami, które pracują jako modelki) że trudno wam odmówić nawet w najbardziej błahych przypadkach jak napad na bank? No cóż, to właśnie spotkało Terry’ego.

W 1971r. dokonano śmiałego napadu na bank Lloyda na Baker Street, w Londynie. Złodzieje do dziś nie zostali złapani, a prasa nagle zapomniała o sprawie. Nie tak dawno nakręcono o tym film, który został opatrzony jakże zaskakującym tytułem — „Angielska robota” (The Bank Job).

Nie wiem dlaczego, ale idąc na ten film zdawało mi się, iż będzie to marna komedia w stylu Strasznego Filmu. Takie wrażenie prawdopodobnie wywołało jedno ze zdjęć na plakacie (niezbyt wyględny koleś w diademie trzymający majtki) i jawne skojarzenie tytułu z „Włoską robotą”.

Nic bardziej mylnego. „Angielska robota” to trzymający w napięciu film sensacyjny. Twardy bohater, wielka intryga, rozwalanie nogi wielką dmuchawą do liści, sceny topless i zaskakujące zwroty akcji. Mniej więcej tak w skrócie opisał bym ten film.

Z ciekawostek: Mimo, że mamy rok 1971 na szybach niektórych sklepów widać (i to całkiem wyraźnie) logo VISA. Pierwsza karta VISA została wyprodukowana w 1976.

Dlaczego warto pójść na „Nieopisaną przyszłość”? Po zastanowieniu muszę stwierdzić, że nie warto. Nie dowiemy się do końca jaki był Joe Strummer, nie poznamy wielkich tajemnic z jego życia. Do sali kinowej trzeba będzie wejść jak do kręgu przyjaciół przy ognisku, którym nagle zebrało się na wspominki o starym kumplu, który umarł trochę za wcześnie i, paradoksalnie, w spokoju.

Niestety, świat rządzi się swoimi prawami. Nie można wspominać człowieka, którego się nie znało, którego muzykę nazywamy „zajebistą” lub „fajną”, bo nie rozumiemy tekstów, a ogólnie to jest „skowyrna”. Nie można oglądać tego filmu bez wiedzy o jego bohaterze.

O zmarłych mówi się tylko dobrze. Strummer jest tu przedstawiony jako dobry kolega z sąsiedztwa który czasem lubi sobie rzygnąć pod żywopłotem lub krzyknąć jakieś przewrotne hasło, ale ogólnie rzecz biorąc to dobry z niego chłopak. Wszystkie informacje, wszystkie wspomnienia są nam podane tak, że trzeba w nie po prostu wierzyć, choć czasem jest to trudne.

*

W „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki” znów mamy znanego reżysera, nienaganne zdjęcia polskiego operatora na emigracji, znanych aktorów i dobrych aktorów.

Z nową przygodą doktora Jonesa jest trochę jak z nową trylogią Star Wars. Niby fajne, niby dobre kino, niby dostarcza rozrywki… ale to nie to samo co wcześniejsze filmy. No cóż, technologia poszła na przód. Wraz z jej rozwojem możemy obserwować coraz lepsze efekty specjalne. I to widać w najnowszym „Indianie”. Widać w nadmiarze. O ile w poprzednich filmach nie ma wielu niewyobrażalnych efektów, teraz wręcz wylewają się z ekranu.

Miałem nadzieję, że zaobserwujemy jakoś to, że Indy się zestarzał. Nic bardziej mylnego. Wciąż skacze w najróżniejszych miejscach, choć czasem mu się nie udaje.

Choć dostałem dość wielki kawałek świeżego, teoretycznie smacznego, ciasta — czuję niesmak. Chyba wolę te trzy stare, jednak wciąż dobre babeczki.

Dobrze zagrana, całkiem przyjemna i trochę naiwna opowieść z marnym zakończeniem. Nie umiem nic więcej napisać o tym filmie. Kto nie widział powinien zobaczyć.

Iron Man to: znane nazwiska, kolejna dobrze wymyślona rola dla Stana Lee, kilka całkiem zabawnych scen z czego część można zobaczyć na trailerach, okropnie zrobione sceny walki robotów, kilka dramatycznych momentów przy których z trudem powstrzymywałem się od śmiechu, adaptacja komiksu.

Nigdy nie byłem specjalnym fanem Iron Mana, wolałem Spidera lub Punishera, jednak jeżeli dobrze pamiętam to nasz stalowy przyjaciel nie ubierał się w strój przez pół godziny… miał jakiś specjalny kombinezon czy coś takiego. Posiadał też walizkę (?) która zamieniała się w zbroję. W filmie jednak mamy specjalną maszynę do ubierania się, rodem z Jetsonów.

Nie, nie oczekiwałem czegoś wyszukanego. Miałem nadzieję na dobrą rozrywkę, lekką superbohaterską historię o zwalczaniu zła. Nic więcej. Nawet nie pragnąłem dokładnej adaptacji komiksu. Otrzymałem lekką na początku i ciężką pod koniec historię o niczym.

Gdy grupa rzezimieszków w ciemnym zaułku przyprze Was do muru i da wam do wyboru powolną śmierć lub obejrzenie Iron Mana, a Wy wybierzecie tą gorszą opcję, wytrzymajcie do końca napisów. Zobaczycie krótki filmik który zwiastuje rychłą zagładę, to znaczy wysyp filmowych adaptacji komiksów.

Gdy szedłem na ten film w głowie kołatała mi się myśl, że może lepiej zawrócić. Może lepiej nie iść do tego kina… W końcu ten film sponsoruje bravo i mtv. Jednak dość szybko sam się zganiłem. Przecież ten film dostał Oskara za scenariusz.

Oglądając film nie miałem wrażenia, że jest nudny. Nie, tego nie można powiedzieć. Gdyby nie jakieś drobne przekleństwa ten film można by nazwać filmem rodzinnym. Jest to całkiem dobra zabawa.

No i tu jest problem. Bo film nie opowiada o niczym zabawnym. Temat nastolatki w ciąży jest jednak poważnym tematem, a poruszany jest tylko w kilku krótkich dialogach. Praktycznie, gdyby nie brzuch bohaterki można by o nim zapomnieć.

Film muska dużo trudnych tematów – od nastolatki w ciąży, przez trudną miłość po ciężar adopcji. Ale żaden z nich nie jest rozwinięty. Oczekiwałem jednak czego innego po zdobywcy oskara.

ps. Zauważył ktoś, że w filmie pojawiło się dużo aktorów z Comedy Central? (Ellen Page miała epizod w niejakich „Chłopakach z baraków”, Michael Cera oraz Jason Bateman grali syna i ojca w „Bogatych bankrutach”, Allison Janney grała w serialu „Frasier”, Jennifer Garner razem z J.K. Simmonsem zagrali w „Spin City”. Tyle co sam sprawdziłem. A to tylko główni bohaterowie.)

„Choć goni nas czas” jest komedią o śmierci. Komedią mądrą. Komedią pełną prostego, acz nie prostackiego, humoru. Niestety, scenarzysta w samej historii nie wymyślił nic nadzwyczajnego. Można znaleźć tu jeden, czy dwa zaskakujące momenty, ale sama historia opiera się na standardowym hollywoodzkim schemacie, w której z oryginalnego tytułu możemy domyślić się fabuły. Więc dowalono kilka wzruszających scen.

Sądzę, iż film przyciągnął by dużo mniej widzów, gdyby nie dwa nazwiska znajdujące się na samej górze plakatów. Nicholsona zobaczymy w standardowej roli narzekającego i sarkastycznego potentata, Freeman zaś miłego, poczciwego i mądrego człowieka z klasy pracującej. Jakoś mnie to nie zaskoczyło.

Można zobaczyć, jednak nie trzeba.

Benjamin Barker był dobrym synem, świetnym mężem i wspaniałym ojcem. Jak to bywa w takich opowieściach, pewnego dnia przyszli źli panowie i zrobili bach bach. Teraz Ben wraca do Londynu. Po zemstę… oraz żeby zarobić.

Sweedney Todd to typowa hollywoodzka produkcja. Mamy znanego reżysera, nienaganne zdjęcia polskiego operatora na emigracji, znanych aktorów i dobrych aktorów. Mało tego!
Jest to niezwykła okazja, aby ujrzeć na własne oczy jak Johny Depp krzywi się przy śpiewaniu, jak Sacha Baron Cohen rapuje do współczesnej „muzyki poważnej” oraz jak można ze śpiewem na ustach zabić człowieka. Przypomina mi się Mechaniczna Pomarańcza.

Sam film pokazuje jak w prosty sposób i za naprawdę małe pieniądze można stworzyć samowystarczalne przedsiębiorstwo, z którego czerpie się podwójne zyski. Pokazuje też dlaczego miłość i biznes nie idą w parze. Jeżeli masz zamiar otworzyć własną firmę – zobacz ten film. Tylko w tym wypadku.