Tytuł „najgorsza kapela świata” jest mylący. Nie dlatego, że są tacy świetni. Nie. Po prostu potencjalny kupujący może pomyśleć, że przeczyta historię o jakimś zespole nieudaczników. Nic bardziej mylnego.

Komiks nie opowiada jednej długiej historii. Jest składanką 60 dwuplanszówek. Większość z nich nawet nie dotyczy samej kapeli. Są to zbiór historie o ludziach z miasta w którym muzycy występują. Historie o ludziach nieprzeciętnych. Historie ciekawe, oprawione absurdalnym humorem i nienajgorszymi rysunkami.

Mnie pozostaje tylko polecić ten komiks. Tak więc – polecam.

O co chodzi w tej historii? Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Od dawien dawna wiadomo, iż bohater opowieści powinien stanąć przed jakimś problemem, który przez całą historię będzie rozwiązywał. Oczywiście, są takie potwory, w których bohater nie ma żadnego problemu do rozwiązania i wszystko od początku do końca jest pięknie.

No i właśnie tu jest mój problem. Ten komiks nie pasuje do żadnego z tych dwóch typów opowieści. Tutaj bohater ma od groma problemów. Jest to komiks o dorastaniu.

„Piekło, niebo” nie jest lekkim komiksem. O bohaterach wiemy tylko tyle ile sami o sobie powiedzą. Nie znamy ich myśli. Możemy tylko zgadywać. Fabuła porusza się leniwie na przód, a główny bohater snuje się po ulicach przedmieść. Nie stara się rozwiązać żadnego ze swoich problemów. Nie zauważa ich. Dorasta. W bardzo denerwujący sposób.

Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że zbiorowe żywienie to robota tylko dla twardzieli. Idealnym przykładem osoby nieświadomej tego faktu jest Bossi. Nie wie on też, że rozbicie talerza może nieść za sobą katastrofalne skutki.

Las to nie przelewki. Każdy szanujący siebie i przyrodę mężczyzna, wybierający się na przechadzkę po lesie z miotaczem ognia, powinien to wiedzieć. Bossi nie wiedział. Nie wiedział też przed jakimi zwierzętami powinno się uciekać.

W tej historii jest jeszcze jeden gracz. Siedzi w ukryciu. Czeka. Wystarczy jeden błąd by wyszedł z cienia i zaczął działać.

Dobrze zbudowana historia, nienajgorsze rysunki, przyprawione dobrymi dialogami i swoistym humorem a to wszystko na 32 stronach. Czysta radość? Prawie.
Czasem gdzieś się zaplącze za dużo kresek, a kadry gdzie ktokolwiek coś mówi są wręcz wypełnione dymkiem, który jest zbyt masywny.

Jednak te drobnostki nie powinny odstraszać. Komiks jest wart swojej ceny.

Zastanawiałem się jak im wyjdzie w nową formułą. Wyszło jak wyszło.

W każdym zinie są twórcy, których komiksy się wyróżniają. Ja, myśląc o trzecim kolektywie, myślę o rycerzu Janku i czarnej wołdze, o szczurzym hariarzu, o czarnym kocie i o zagadce numeru 13. Myślę o czterech komiksach.
W pamięci przelatuje mi też jakaś ekspedycja ratunkowa, która nawet mnie rozbawiła, a zawiodła niechlujnym rysunkiem. Pamiętam też kartki i ich jasną analogię. Pamiętam, choć się nie zachwycam.
Przypominam sobie też trzy komiksy rysowane jakby w stylu Fraka Millera, ale nie są to wspomnienia dobre.
Resztę komiksów staram się wyrzucić z pamięci.

Kończąc po raz pierwszy czytanie tego numeru kolektywu nie miałem odczucia, że zmarnowałem pieniądze. Nie miałem też odczucia, że zrobiłem jakiś świetny interes. Czułem, że przeczytałem nienajgorszy magazyn komiksowy. Czułem też, że mogło być trochę lepiej.

62 strony, 15 komiksów, jeżeli liczyć ten z okładki.

Szósty numer jeju kupiłem z myślą iż kupuję pewniaka. Trochę się zawiodłem – znalazłem tu tylko 3 komiksy które mi się spodobały (komiks bez tytułu autorstwa Macieja Banasia do scenariusza Bartosza Sztybora, znów komiks bez tytułu autorstwa Anny Miśkiewicz do scenariusza Daniela Gizickiego oraz „Dziczyzna” który choć trochę makabryczny wydał mi się ciekawym pomysłem). Za niezły uważam również komiks Tomasza Pastuszki.
Nie wiem czemu do numeru został przyjęty, mimo świetnej historii, komiks Daniela Gizickiego i Mikołaja Tkacza. Wygląda jak rysowany z nudów komiks z okładki zeszytu od polskiego.
Po przeczytaniu miałem odczucie że straciłem pieniądze. Cztery dobre komiksy na 15 to za mało. Na prawdę za mało. Wiele numerów na koncie nie oznacza profesjonalizmu.

Na wstępie warto wspomnieć że „Pirat” podobnie jak pierwszy numer Kolektywu posiadł spis treści z zaznaczonymi numerami stron, jednak samo numerowanie w dalszej części się nie pojawiło.
Magazyn ma 84 strony, czyli najwięcej ze wszystkich trzech. Zawiera 13 komiksów, czyli najmniej z nich wszystkich.

Po skończeniu czytania miałem dość mieszane uczucia. Z jednej strony miałem w pamięci calkiem dobrze pomyślane i narysowane komiksy jak „Spadanie dość swobodne” czy „Zawsze jest ten pierwszy raz”. Z drugiej zaś przypominałem sobie bezsensowne „Pizza” oraz „Fast Shadow”, który zaciekawił mnie przedstawioną na początku historią, a zawiódł tym, że sam komiks tylko pozornie miał z nią coś wspólnego. Oczywiście jeżeli ktoś chce się o to spierać – proszę bardzo. Mogę na życzenie wytłumaczyć o co mi dokładniej chodzi, jednak żeby to zrobić musiałbym zdradzić treść.
Druga historia Mikołaja Spionka jest świetna. Na uwagę zasłuduje również „Małpa w kosmosie”, która, choć nie jest porywająca, jest ciekawą historią. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz – dlaczego „Say unckle” został tak ścieśniony. Niestandardowa wysokość strony? A może zabrakło miejsca?
Jak teraz o tym myślę – głęboko zastanawiałbym się nad zakupem tegoż magazynu gdyby nie jego okładka. A tak kupiłem i nie żałuję.
Zastanawia mnie dlaczego w „na pokładzie” nie wymieniono wszystkich twórców. I czy Dimitris Taxis jest aż tak ważny, żeby jego życiorys zajmował tyle miejsca, gdy większość mieści się w obrębie trzech zdań.
Ogółem rzecz biorąć uważam pierwszy numer „Pirata” za dobry start. Większość komiksów jest ciekawych, szkoda tylko że uporządkowanie było dość dziwne. Po śmiesznym komiksie pojawiał się komiks o szaleństwie, po refleksyjnym komiks o bolących jajach, a po nim znów można rzec refleksyjny. Skakanie po motywach.

Rozglądam się więc po stoisku. Większość czytałem, inne mam, jeszcze inne mnie po prostu nie interesowały. Rozglądając się po stoliku zobaczyłem jeden komiks z nawet ładną okładką. Amerykański. No to kupiłem. Miałem swoje Miśki Wojny. No i jeszcze jeden komiks. Jakąś „Karuzelę głupców”.

Przejrzałem ją sobie. Rysunki w miarę ładne, choć twarz głównego bohatera mi nie pasowała. Co kto lubi. Po powrocie z Fanaberii z braku jakichkolwiek innych zajęć przeczytałem go sobie. Spodobał mi się, bo inaczej być nie mogło. Świetnie skonstruowana historia, świetne postaci, idealny komiks. Przeczytałem go kilka razy. Zapomniałem nawet o Bears of War.

Główny bohater jest ilozjonistą. Jak sam twierdzi – dość marnym. Męczą go koszmary, obrazy z przeszłości. Marzy bo znów spotkać swą dawną miłość. Spotyka różnych ludzi, często po pijaku, lub na lekkim kacu. Pewnego razu dostaje telefon od swojego mentora, nauczyciela magii, który chce się z nim spotkać. Doprowadzi to do wielu ciekawych wydarzeń.

Mam nadzieję, że za wiele nie zdradziłem. Ten komiks jest wart przeczytania.

Nie wiem, po co zostały upublicznione takie komiksy jak „hymn homarycki” czy „nagroda”, której ogólnie nie rozumiem. Przy historii pierwszej nawet się nie uśmiechnąłem, a dość łatwo mi to przychodzi. No idiotyczne normalnie. Choć przy kolejnym czytaniu zwróciłem uwagę na królika w oknie. Może, żeby czytelnik od razu rozumiał nawiązanie, komiks powinien być po historii panny N (całkiem fajnego zresztą)? Drugiej historii w ogóle nie rozumiem. Może ja jestem głupi? Może to jest za trudne na mój prosty umysł? Przeczytałem to kilkanaście razy próbując doszukać się sensu. Przypomina mi to trochę argentyńską telenowelę, nie musi mieć sensu, ważne, żeby było o miłości.

Tym razem zawiódł mnie trochę Bele. Choć kilka historii w których scenariusz współtworzył jest ciekawych, jego własna jest conajmniej dziwna. Absurdalny komiks, choć zabawny. Może gdyby dwa ostatnie kadry były inne miałbym inne odczucie.

Spodobał mi się za to komiks pary Dem+Koko. Świetna histroia, dobrze opowiedziana. Tylko znów nie wiem po co ten dowcip pod koniec. Może lepiej było zostawić czytelnika w stanie refleksji, a nie wyrywać go z niej takim tekstem.

Plus również dla „Odchłani” i Myszoskoczki z jej „Uczynnym sąsiadem” oraz Dema z Myszoskoczką (przepraszam) tworzących „Mroźne ognie”.

Może to nie brzmi tak jak powinno. Miałem na myśli nowy projekt netKolektywu o takiej właśnie nazwie. Możliwe, że część osób zauważyła nowy banner po lewej.
Prezentuję tu kawałek rozmowy z jednym z członków Kolektywu:

fafkoolec: o czym to będzie?
jednen z członków Kolektywu: „Mleko” to będą shorty, krótkie historie różnych autorów.
faf: niepowiązane?
jzck: nie
faf: Czy historie będą o jednym bohaterze?
jzck: nie
faf: mam nadzieję, że tym razem nie na mylog :)
jzck: nie
faf: Czy można gdzieś zobaczyć pierwsze prace?
jzck: nie.

Tak zakończył się mój pierwszy wywiad. Mój rozmówca wyjechał do Abi Dabi. Nie znamy się.
Podsumowując „Mleko i Ciasteczka” będzie zbiorową galerią. Kolejną, która ma ciastka w nazwie. Nie zapominajmy o yaycookie, które tworzą ludzie związani z Kolektywem. Przynajmniej większość.
Ciekawi mnie co z tego wyjdzie i czy wróżka miała rację.