Na dole maila znalazłem magiczne zdanie „Proszę o kontakt w celu potwierdzenia”, co pewnie miało mi dać do zrozumienia, że ci ludzie nie przyjmują odmowy.

Wszedłem na podaną stronę, gdzie przez jakieś dobre 5 minut szukałem butonów. Znalazłem je w końcu ukryte na dole, zamaskowane przez opacity i rollujące się, tak, żeby nikt ich nie zabrał. Były bezpieczne, żaden drapieżny użytkownik, który chciałby naruszyć ich terytorium nie miał możliwości ich zobaczyć. Dodatkowo, gdy ktoś już przez przypadek je dojrzy przechodzi na stronę przez plik out.php. Pewnie to jest tylko bajer, bo mój przyszły rozmówca nie umiał mi powiedzieć z jaką częstotliwością użytkownikom udaje się znaleźć button zaprzyjaźnionej strony.

Z kilku podanych form kontaktu wybrałem gg, bo chciałem, żeby pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach mi odpowiedział.

Ja:
Witam,
z tej strony fafkoolec z Miasta Fantastyki. Dostałem właśnie maila w sprawie wymiany buttonów.
Piszę na gg, gdyż wolałem dowiedzieć się od razu gdzie miałby znaleźć się nasz button?

Pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach:
w stopce strony.

Ja:
tam, gdzie nikt nie patrzy i dodatkowo Wy maskujecie buttony za pomocą opacity?

Pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach:
Tak wlasnie tam

Ja:
i ile osób z tych 5000 dziennie klika na taki button?

Pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach:
Prosze sie ich zapytac nie mnie.

Ja:
ich, czyli kogo? waszych użytkowników?

Pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach:
uzytkownikow.
skad ja mam wiedziec takie informacje ?

Ja:
stary, czy ty jesteś poważny?

Pewien przypadkowy redaktor przypadkowego serwisu o grach:
Ja ? Hmm, mysle ze rozmowa na tak niskim poziomie z Toba nie ma sensu
Pozdrawiam.

Przyznaję, że my też mamy buttony na dole. Jednak gdy wejdziecie do Miasta Fantastyki zobaczycie je od razu po zjechaniu na dół. Nie ukrywamy też przy wymianie gdzie będzie znajdował się banner (zawsze rotator na górze) czy button (zawsze na dole w widocznym boxie). Zasady powinny być jasne. Oślepianie rozmówcy, z którym chcemy się wymienić, statystykami w dodatku niewiarygodnymi (stat4u nie rozróżnia spambotów) jest w tym momencie oszustwem.

Niestety nie wszyscy tak na to patrzą. Po dwóch miesiącach nowo przyjęta ekipa redaktorów znudziła się serwisem i pisaniem. Fajnie było tam się dostać, napisać kilka tekstów, zobaczyć swój nick w większym serwisie, pokazać znajomym, rodzinie, sąsiadom, pochwalić się ludziom w tramwaju… Ale poświęcać się bardziej? Przyjść na jakieś spotkanie redakcji? Pisać regularnie, tak jak się obiecało?
Po co coś zaczynać, skoro po tak ktrótkim okresie czasu nie chce się kontynuować pracy?

Powracam do imperium żeby mieć jakąś odskocznie od tego wszystkiego. Żebym znów mógł czasem coś pisnąć o tym co mnie interesuje poza fantastyką. Choć nie spodziwałbym się częstego pisania.

Aktualnie jeszcze zastanawiam się nad zmianą loga. Stare tu nie pasuje. Wcześniej musiałem robić design pod nie, teraz już mam dość. Jest za duże i mało funkcjonalne. Właściwie po co mi one? Nie jestem przecież firmą.

Kibice Legii spotkali się o godzinie 17 pod hotelem Metropol, skąd przemaszerowali pod ochroną policji na stadion Polonii.
- Pod stadionem zostaniecie doprowadzeni do kas i będziecie mogli kupić bilety – poinformował ich jeden z policjantów – Jest was wielu, więc będziecie przechodzić przez bramkę.
Problem w tym, że przez bramkę nie przeszli. Policjanci pod stadionem poinformowali grupę kibiców, iż nie mogą wejść na mecz. Kibice potraktowali tą informację jako lekką sugestię i ruszyli do kas oświetlając sobie drogę racami. Policja w odpowiedzi postanowiła pobawić się z kibicami w jedną z odmian berka – pałowanego. Zasady są proste – złapanego kibica bije się pałą, rzuca na ziemię, gazuje i znów bije.

Część zmęczonych zabawą kibiców postanowiła wrócić do domów, jednak na miejscu pozostała jeszcze spora grupa. Potrzebne było miejsce, gdzie taką grupę możnaby było umieścić. Na trawniku Podzamcza urządzono świetlicę. Jako, że nikt nie przyszedł odebrać dzieci, postanowiono odwieźć ich do domów radiowozami. Z kilkugodzinną przerwą na siusiu w komisariacie.

Jak okazało się później, jeden z podopiecznych przechowywał w kieszeniach broń białą w postaci widelca. Całe szczęście broń tą pozostawił na trawniku, a odpowiednie służby zabezpieczyły ją w trybie natychmiastowym.

Mieszkańcy Warszawy dziękują dzielnym policjantom!

Po kolejnej przegranej znów odkryjesz, że każdy tak na prawdę działa dla własnego dobra. Każdy człowiek jest egoistą, tylko skrywa tą cząstkę siebie aby obnażyć to w najbardziej niespodziewanym momencie. Nikt nie pomaga, nie mając w tym swego interesu.

Staraj się być jak najbardziej samodzielny, jednak nie odgradzaj się od świata. Samotność daje siłę, jednak prowadzi do zamknięcia się w pewnym obrębie myślowym. Żyjąc samotnie jedyne wyzwania które Cię napotkają to te które sam sobie przygotujesz. Nie jest to naturalne.

Myśl. Działaj z rozwagą. Aby nie dać się zawieść. Aby nie pozostać samemu.

Tkwimy w poplątanym systemie zależności, który zakłada, że każdy chce się wszystkiego uczyć. Niektóre tematy z podstawówki przerabiałem znów w gimnazjum. Tematy z gimnazjum przerabiam w liceum.

Człowiek pod koniec gimnazjum lub pierwszej klasie liceum zaczyna już robić coś w kierunku pogłębienia wiedzy z dziedzin, które go interesują. Rzadko diametralnie zmieniamy zainteresowania. Podczas danej lekcji automatycznie wybieramy interesujące lub przydatne nam informacje. Oczywiście, pewne zagadnienia z przedmiotów które nie mają wiele wspólnego z naszymi zainteresowaniami mogą nas zainteresować, jednak w praktyce traktujemy je jako ciekawostkę.

Nie potrzebuję wiedzy na poziomie ponadgimnazjalnym z fizyki. Nie interesuję się aż tak matematyką, żeby pisać z niej maturę (choć będę musiał to zrobić). Chemię traktuję jako źródło ciekawostek, jednak program nie obejmuje nadzwyczaj ciekawych zagadnień. Po co mi WOK i PO w takiej formie jaką mi podają?
Religia? Ilu z Was, katolicy, naprawdę wierzy w Boga? Ilu młodych z własnej woli chodzi do kościoła? Co wiecie o własnej religii?
WOS potrzebny jest aby zrozumieć nasze państwo, historia – często, żeby zrozumieć działania, jednak te przedmioty przez większość są traktowane jako mniej ważne. Język polski w liceum powinien zostać nazwany wiedzą o literaturze, gdyż nie jest już to nauka o języku.

Podstawówkę kończymy by dostać się do gimnazjum. W gimnazjum musimy się starać aby dostać się do najlepszego liceum. W liceum trzeba pracować aby zdobyć maturę na poziomie. Z taką maturą mamy szansę trafić na wybrane studia. Studiujemy by dostać dobrą pracę w której pensja będzie wystarczająca na wszystko czego potrzebujemy.

Jaki to ma sens?

Pomijając pewną naiwność w rozwinięciu pytania najnowszej debaty (osiedla mieszkaniowe buduje się na terenach atrakcyjnych przyrodniczo, gdyż te nieatrakcyjne są już zajęte przez osiedla) sam problem jest dość ważny.

Oczywiście, że najlepiej by było gdyby nasz kraj rozwijał się gospodarczo przy jak najmniejszym uszczerbku na przyrodzie, a przy każdym osiedlu mieszkaniowym był park lub jakikolwiek kawałek zieleni. Ale czy to jest możliwe?

Potrzebujemy rozwoju, przecież każdy to wie. Czy nie jest rzeczą dziwną iż te same osoby mówią, że „nie mamy autostrad, a w Niemczech czy w Czechach są i to jakie…”, a później przypinają się do drzew? Czy nie jest objawem hipokryzji narzekanie na brak miejsc pracy i protestowanie gdy na zielonym placu gdzie codziennie srał pies sąsiada powstaje nowa fabryka?

Problem w tym, że o ile da się zmienić mentalność jednej czy dwóch osób nie zmieni się poglądów grupy społecznej, nie mówiąc już o całym społeczeństwie. Pomysły w stylu „zużywaj mniej wody” czy „nie śmieć w lesie” należy zacząć od siebie.

Zmieniaj świat, ale na miarę własnych możliwości. Puste słowa kilku blogowiczów nie zmienią planów biznesowych wielkich korporacji.

ps. Kto mi wyjaśni czym jest produkt „bio”? Bo niezbyt dobrze mi się to kojarzy.

Zacznę tak – ostatnio czytam wiele blogów. I na ponad połowie z nich widzę któryś z banerów związanych z akcją „wolny tybet”. Uważałem, że to bez sensu. Przeczytałem. Teraz uważam, że to bez sensu, a sami pomysłodawcy potrafią zasłonić się pięknymi słowami. A to co wyżej napisałem prawdopodobnie jest „dalekie od zasad logiki”.

Jeżeli trochę spojrzymy wstecz przypomnimy sobie ile razy wspominano o sprawie Tybetu przed Olimpiadą. Nie było tego dużo, prawda?

Teraz jest to jeden z najważniejszych tematów. Gazety ze wspaniałymi artykułami pełnymi podniosłych oraz budzących najszczersze uczucie współczucia słów sprzedają się coraz lepiej. Podchwyciła to część blogosfery. Podobno nie z zamiarami zmienienia świata. W takim razie po co to wszystko?

Podobno mają uświadamiać. Aby podkreślić, że uświadamianie w formie pisemnej jest jednym z lepszych sposobów dowodzenia swych racji, umieszczono stosowny fragment wypowiedzi Piłsudskiego oraz cytat z wybitnego przedstawiciela literatury współczesnej – Eragona.

A ja czuję, że jest to zabawa na pokaz. Teraz jest akcja, miną igrzyska i nikt już nie będzie pamiętał o Tybecie. Bo czy nie tak zwykle było? O Białorusi przypominamy sobie raz do roku, gdy zbliża się koncert związany z tą akcją. Mówi się o Białorusi przez tydzień, a później zapominamy. O Tybecie pogadamy sobie do zakończenia igrzysk. W tej optymistycznej wersji kilka dni dłużej.

Po długich rozmyślaniach doszedłem do wniosku, że wspomogę polski biznes. Mój wybór padł na sieć Da Grasso. Pizza duża i w miarę tania. Czegóż chcieć więcej? Powiem wam – dostawy do domu.

Mój problem to miejsce zamieszkania. Mieszkam na skrzyżowaniu trzech dzielnic – Ochoty, Mokotowa oraz Śródmieścia. Mój budynek znajduje się jeszcze w granicach Ochoty. Tak więc dzwonię do ochockiej pizzerii.
- Da grasso, słucham?
- Chciałbym zamówić pizzę.
- Na jakiej ulicy pan mieszka?
- X
- Nie mam takiej ulicy w komputerze. To nie jest nasz rejon.
- Ale ja mieszkam na Ochocie.
- No cóż. To może pan zadzwoni do naszego oddziału na Starym Mokotowie.

Stary Mokotów. No niech będzie. Lekko poirytowany i głodny dzwonię.
- Niestety, nie nasz rejon. Pan zadzwoni do naszego oddziału na Ochocie
- Już tam dzwoniłem
- Aha. W takiem razie niech pan zadzwoni do oddziału w Centrum

Dzwonię…
- Niestety. To nie nasz rejon. Może pan zadzwoni do naszego oddziału na Ochocie.
- Już dzwoniłem.
- To może pan zadzwoni do naszego oddziału na Starym Mokotowie
- Dzwoniłem
- To może do oddziału na Powiślu?
- To ja zrobię sobie jajecznicę.

Polskim sieciom pizzerii mówimy zdecydowane spierdalaj NIE!

W kilku wypowiedziach w tej debacie znalazłem określenia takie jak „zamknięte umysły”, „głupota”, „homofobia to choroba”, „ograniczone postrzeganie świata”. Ale przecież życie nie jest tylko czarne lub tylko białe.

Akceptuję homoseksualistów. Nie zgodzę się z poglądem, iż homoseksualizm to choroba. Rozumiem, że miłości się nie wybiera. Jednak mam opory, gdy mówimy o homoseksualnym małżeństwie, a adoptowanie dzieci przez gejów czy lesbijki nie uważam za dobry pomysł. Ale czy sprawiedliwym będzie nazwanie mnie głupkiem z tego powodu?

Nie, nie wszyscy Polacy to homofoby, jednak granica jest bardzo cienka. Jednak, czy usilne przekonywanie ludzi na siłę, iż coś jest dobre, złe, normalne lub dziwne nie jest właśnie ograniczone? Każdy ma prawo do samodzielnego myślenia.

Przy okazji, jeżeli ktoś chce nakopać fafkoolcowi to znajdziecie go na eswc w Poznaniu. Prawdopodobnie będzie stał przy najnowszych konsolach. Najprawdopodobniej przy Wii! Jak szaleć to szaleć.