Sylwester. Sylwester sylwestrem, ale to ostatnia noc starego milenium (Wcale nie, wtrąci filmowy Kuba, bo przedostatnia. Nowe milenium jest dopiero od 2001 roku) i w dodatku urodziny Zosi. Zosia kończy czterdzieści lat, więc może powinienem pisać Zofia.
Razem z drugim mężem, Kubą, wychowuje córkę z pierwszego małżeństwa – Florkę. Pod nogami plącze się jej pierwszy mąż – Darek. Straszny kobieciarz.
Zosia w swe urodziny ma jedno marzenie – chciałaby być trochę młodsza.

Film wydaje się trochę inny niż ostatnie filmy Machulskiego. Co nie znaczy, że jest gorszy. Nie ma tu akcji z „Vabanku”, „Killera” czy „Vinciego”, wsi z „Pieniądze to nie wszystko”, przyszłości z „Seksmisji”, pomyłek z „Déja vu”… To nawet nie jest film o koniu trojańskim!

Jest to miła komedia o normalnych ludziach, nam podobnych z ludzkimi pragnieniami i problemami. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że słowo „ponadczasowa” w haśle filmu pasuje tu jak ulał. No właśnie – ponadczasowość, czas… Mimo swej pozornej normalności, film nie prezentuje normalnej sytuacji. Bo kto to słyszał, żeby w wieku czterdziestu lat przenosić się w czasie?

W przedstawiony PRL można uwierzyć. W pewnym momencie można się nawet poczuć, jakby się znów widziało Puławską i kino Moskwa (na którym wisi reklama Kingsajzu). Jest też kilka smaczków… no i te piękne, kolorowe dresy!

Dojrzałem jeden błąd – PRLowskim Sopocie w tle powiewa słynna flaga.

Film polecam. Jeszcze długo po wyjściu z sali kinowej miałem go w pamięci. Jak norka się człowiek nie obśmieje, jednak klimat, panie. Klimat…