Po długich rozmyślaniach doszedłem do wniosku, że wspomogę polski biznes. Mój wybór padł na sieć Da Grasso. Pizza duża i w miarę tania. Czegóż chcieć więcej? Powiem wam – dostawy do domu.

Mój problem to miejsce zamieszkania. Mieszkam na skrzyżowaniu trzech dzielnic – Ochoty, Mokotowa oraz Śródmieścia. Mój budynek znajduje się jeszcze w granicach Ochoty. Tak więc dzwonię do ochockiej pizzerii.
- Da grasso, słucham?
- Chciałbym zamówić pizzę.
- Na jakiej ulicy pan mieszka?
- X
- Nie mam takiej ulicy w komputerze. To nie jest nasz rejon.
- Ale ja mieszkam na Ochocie.
- No cóż. To może pan zadzwoni do naszego oddziału na Starym Mokotowie.

Stary Mokotów. No niech będzie. Lekko poirytowany i głodny dzwonię.
- Niestety, nie nasz rejon. Pan zadzwoni do naszego oddziału na Ochocie
- Już tam dzwoniłem
- Aha. W takiem razie niech pan zadzwoni do oddziału w Centrum

Dzwonię…
- Niestety. To nie nasz rejon. Może pan zadzwoni do naszego oddziału na Ochocie.
- Już dzwoniłem.
- To może pan zadzwoni do naszego oddziału na Starym Mokotowie
- Dzwoniłem
- To może do oddziału na Powiślu?
- To ja zrobię sobie jajecznicę.

Polskim sieciom pizzerii mówimy zdecydowane spierdalaj NIE!

10.00 – Nie wiem co robić. Jest nudno. Patrzę na plan spotkań. W małej sali za kilka minut ma być spotkanie pod tytułem „Ziniol – reaktywacja”. Nie wiem co to jest ziniol i nie wiem po co to reaktywować, ale idę. Z ok. 40 minutowego spotkania dowiedziałem się tyle, że ktoś z „Alei Geji” (mam świadomość, że powinno być gejów, ale Timof lubi rymować) pomylił się i reaktywacja będzie w kwietniu, a za tajemniczymi drzwiami jest fotel. To było ciężkie spotkanie.

Szwendam się po giełdzie próbując znaleźć komiksy godne uwagi. „Coś mała ta giełda” myślę ilekroć uświadamiam sobię, że robie kolejne kółko wokół tych samych stoisk.

Godzina po południu. Zaraz ma się odbyć spotkanie Dolnej Półki. Ze spotkania dowiaduję się tego, że wydawnictwo składa się z 3 osób, z czego jedna nic nie robi, druga robi wszystko, a trzecia zapomina o powiadamianiu rysowników o nadchodzącym deadlinie. Oraz, że mają duże ambicje.

W oczekiwaniu na spotkanie z Truścińskim po raz kolejny obchodzę wystawę tegoż autora. Po raz kolejny przechadzam się po giełdzie. „Już niedługo ma być to spotkanie” myślę „Za chwilę 17.00″. Schodzę do dużej sali. „Niestety, Przemysław Truściński się spóźni”. Bosko.
Pół godziny później przychodzi. Na tak nudnym spotkaniu jeszcze nie byłem. Gdzieś w koncie wypatrzyłem Koko, i wydaje mi się że zasypiał. Z rozmowy ludzi obok mnie dowiedziałem się, że człowiek który prowadził to spotkanie miał zrobić wywiad z Marcinem Rusteckim, byłym naczelnym TM-Semic, jednak w wyniku czegośtam nastąpiła zmiana.

8. Warszawskie Spotkania Komiksowe – głoszą plakaty. Nie mam już sił. Wychodzę.